Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

altijd een tweezijdige rechtshandeling, waarmede men bedoelt te zeggen, dat er altijd (rmnstens) twee „partijen" bij betrokken zijn.

Eene overeenkomst ontstaat uit een aanbod van de eene partij, Welk aanbod gevolgd wordt door de aanneming van de andere partij. Aanbod en aanneming zijn ieder voor zich eene eenzijdige rechtshandeling, al „werken" ze eerst als de wederpartij deze eenzijdige wilsverklaring heeft vernomen. Volgt op het vernemen van het aanbod het aannemen daarvan, en is deze aanneming door den aanbieder weder vernomen, dan is de overeenkomst tot stand gekomen; de overeenkomst, zegt men, „bestaat" dus uit twee eenzijdige wilsverklaringen, die elkaar „grijpen", waardoor zij zelve een tweezijdige rechtshandeling of wilsverklaring is.

Vaak geschiedt de levering, zooals gezegd, niet te gelijk met het sluiten van het contract, doch later. Op den vervaldag geschiedt dan de levering door het geven en nemen der zaak of zaken. Men zegt: deze levering „bestaat" uit twee „factoren", vooreerst een „zakelijke" overeenkomst van geven en nemenl), waarop als tweede factor de feitelijke bezitsverschaffing nog heeft te volgen.

Indien de debiteur op den vervaldag in gebreke is te leveren, gaat het vorderingsrecht van den crediteur over in een rechtsvordering of actie tot nakoming, of tot ontbinding der overeenkomst, al of niet met recht op schadevergoeding. Deze actie, als zij bij dagvaarding voor den rechter is ingesteld, heet eisch; volgt een veroordeelend vonnis, dan kan de crediteur overgaan tot tea uitvoerlegging daarvan {executie). Daar ons geheele vermogen aansprakelijk is voor al onze schulden, kan de winnende partij (in het algemeen) elk vermogensbestanddeel van de verliezende partij, dat hij wil, executeeren, d. w. z. in beslag doen nemen, en gerechtelijk doen verkoopen, om uit de opbrengst zich te voldoen.

III.

Hegei's „Vertrag".

Daar wij zullen trachten met onze eigen kennis, maar voorgelicht door Hegel's begrip, ons onderwerp te doordenken, is het noodzakelijk eerst na te gaan wat Hegel's woordgebruik inhoudt.

i) De zakelijke overeenkomst is dus te onderscheiden van de b.g. obligatoire overeenkomst; bij laatstgenoemde belooft men eigendom over te dragen, bij de zakelijke draagt men hem over (aldus b.v. Asser—Scholtkn II» blz. 145).

Sluiten