Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wij spreken hier nog niet eens van het proletariaat over zee, dat gij aanvalt, het Aziatische, het Afrikaansche. mÊ?' I

De steun aan het Oostenrijksch Imperialisme, de poging tot vernlettering van het Fransche en Engelsche proletariaat, van een groot deel van het wereldproletariaat, het feit alleen al dat gij om den Russischen inval af te weren deze trachten te verpletteren moet, dit feit toont al dat uwe taktiek, de taktiek van wèl meedoen aan een afweer-oorlog, — zelfs al was zij in dit geval waar, — dat deze taktiek nu onjuist en onbruikbaar is.1)

En wat voor u geldt, geldt voor alle andere naties.

Dat feit alleen al, dat de proletariaten der verschillende landen met het volgen van deze taktiek elkander te verpletteren trachten, toont de nood?akelijkheid om de geheele zaak, en den geheelen strijd tegen het Imperialisme, anders, van een hooger standpunt, — niet meer van het ouderwetsche natipnale, niet meer van uit de vraag: aanvals- of afweeroorlog te bezien, — namëlijk als een strijd van het Internationale Onverdeelde Proletariaat tegen het Internationaal Imperialisme.

Maar er is nog meer: t r

• Gij versterkt door het Russisch, het Fransch, het Engelsch Imperialisme te bestrijden uw eigen, uw Duitsch Imperialisme. Gij versterkt uw vijanden die u nog nader zijn dan de Russen: uw eigen heerschers.

Als uw Regeering, met uw hulp, Rusland en Engeland en Frankrijk overwint, dan hebt gij ook uw eigen Imperialisme sterker gemaakt,

'1 Ei was een tijd, in de negentiende eeuw, toen de arbeiders te samen met de bourgeoisie oorlog voeren moesten. De Nationale Oorlogen der negentiende eeuw die dienden om de nationale staten België, Italië, Duitschland te stichten of te bevestigen, waren noodzakelijk voor de kapitalistische ontwikkeling en dus voor het proletariaat. Want dit kon zijn organisatie en zijn strijd tegen de nationale bourgeoisie alleen ontwikkelen op den grondslag van dien nationaien staat ,Het was te verklaren als het proletariaat daarin toestemde. — Toch hebben Bebel en Liebknecht hun toestemming voor den oorlog van 1870 geweigerd. L\\ drukten daarmee uit den wordenden strijd der proletariërs tegen de nieuwe orde in Duitschland. Zij begonnen dien strijd daarmede, tegen Bismarck en het nieuwe Duitsche Rijk. * <* * X1 „,

Het tweede geval was wanneer er een oorlog gevoerd werd, b.v. door Napoleon 111, om dynastieke redénen. Zulk een oorlag moest het proletariaat ook met de wapenen bekampen. . .

Het derde geval was wanneer een reaktionaire regeering, b.v. die van Kusiana, door een oorlog kon worden omvergeworpen.

Dit waren de voornaamste redenen waarom het proletariaat in een oorlog toestemde.

Maar het Imperialisme voert geen oorlogen tot het stichten van nationale staten Het vernietigt ze veeleer. Nog minder voert het oorlogen voor een dynastie. Immers de vorsten zijn slechts de slaven der groote Bank. En het allerminst bestrijdt het Imperialisme het absolutisme. Het gevaar bestaat veeleer dat het absolutisme sterker wordt door het Imperialisme. '

Van de oorzaken die in Marx' tijd het proletariaat tot den oorlog drijven konden, bestaat er dus geen enkele meer.

Maar, aal men zeggen, de noodzakelijke ontwikkeling van het kapitaal door het Imperialisme en de Imperialistische wereldoorlogen?

Het aniwoord moet luiden:

De toestand is geheel veranderd sinds den tijd van Marx. Wij hebben tegen het Imperialisme eene nieuwe taktiek noodig. Niet de ooi log'voor de nationale bourgeoisie, maar de strijd tegen de internationale bourgeoisie is nu noodzakelijk voorde ontwikkeling van het proletariaat.

Sluiten