Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wanneer het de arbeiders kon gelukken door hunne massa-actie een imperialistischen oorlog te verhinderen, zou dat niet de vernietiging van het kapitalisme, niet de vestiging van het socialisme zijn, maar toch de zege van het socialisme, een deel van zijn zege.

Een machtsvermeerdering, een deel der almacht, die de arbeidersklasse eens zal veroveren.

En de reeks van zulke pogingen en overwinningen, steeds geweldiger, steeds meer de geheele maatschappij omvattend, zal de geheele zege uitmaken.

Wie de zaak zoo, dus naar waarheid beziet, en den strijd, den opgang, de zege van het socialisme als een proces opvat, die ziet wat het beteekent als men den strijd tegen het Imperialisme niet wil voeren, omdat men zoogenaamd het kapitalisme nog niet ten val brengen kan.

Deze strijd moet het niet geheel ten val brengen, — dat gaat niet op eens. Hij moet het verzwakken, zoodat het eens zal vallen.

Het beteekent dat men het kapitalisme in het geheel niet meer wil ten val brengen, niet meer wil overwinnen.

Daar het Imperialisme slechts een der hoogste ontwikkelingsvormen van het kapitalisme is, een onder vele, alle gelijk in kracht, wier bestrijding het kapitalisme evenzeer doet wankelen, evenzeer met vernietiging bedreigt, -beteekent het niet-vernietigen, het niet-overwinnen-rwillen van het Imperialisme, het niet-overwinnen-willen van al deze vormen.

Wanneer men het Imperialisme en dus de hoogste uitingen, de hoogste vormen van het kapitalisme niet wil overwinnen, dan wil men in het geheel niet overwinnen. Dan heeft men den wil om te overwinnen niet meer.

Daar de zege van het socialisme een reeks van partieele overwinningen over de hoogste vormen van het kapitalisme is, beteekent het niet-willen-overwinnen van het Imperialisme, het opgeven van de zege van het socialisme.

En dan ziet men eindelijk geheel klaar, dat deze raad niet anders is dan het opgeven van eiken strijd in deze faze van het kapitalisme tegen zijn hoogste uitingsvormen, het niet-willen van iedere overwinning over deze vormen, en dus de algeheele onderwerping van het proletariaat aan deze vormen.

En datjs wat Cunow wil. Hij wil onderwerping.1)

De twee geweldige ontwikkelingsprocessen van onzen tijd groeien. Het kapitalisme en de arbeidersbeweging.

') Dat Cunow onderwerping wil volgt ook uit zijn opvatting van den oorlog.

Hij schrijft (blz. 13 der geciteerde brochure): „Dat een Serajewo-questie aanleiding

zou kunnen zijn tot den oorlog heb ik nauwelijks voor mogelijk gehouden .....

Een zoodanige strijd scheen mij in 't eerst eenigermate als een doelloos tusschenspel in het wordende, waarvoor de sociaaldemocratische rijksdagfractie, door te stemmen voor de oorlogscredieten, geen de minste verantwoordelijkheid op zich mocht nemen— tot ik dan weldra steeds duidelijker besefte dat Engeland'sbourgeoisie dezen oorlog als gunstige gelegenheid denki te benutten om nu reeds d» groote afrekening te beginnen" .

Deze opvatting neemt een waardige plaats in naast die van Kautsky (zie blz. 4 van dit geschrift), dat de huidige oorlog niet door imperialistische motieven zou zijn ontstaan, noch in Oost-, noch in West-Europa. m

De lezer zal zich herinneren dat wij Engeland's politiek tot insluiting van

Sluiten