Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Opdat het Proletariaat dit nu zal kunnen beslissen, moeten wij nog eene richting bespreken, die wij tot nog toe, omdat zij zoo goed als geen invloed heeft gehad, en dus niet mede de houding van het proletariaat, en zijn toekomst, en die der Internationale heeft bepaald, zijn voorbijgegaan.

Er was ook nog een andere richting in de Internationale, behalve de Reformistische en Radikale. Dat was de onze, die wij verdedigen in dit geschrift. De Revolutionaire. Het was die van een zeer klein deel der Internationale.

Wij meenden, dat de arbeidersklasse, sinds het Imperialisme zijn doel en karakter duidelijk vertoonde, een revolutionairen strijd tegen de kapitalistische klasse in Europa en Amerika had moeten beginnen.

Toen het duidelijk werd, dat het Imperialisme — met zijn begeleidende en uit dezelfde bron ontspringende verschijnselen: Trusts, Syndikaten en geweldige Ondernemersbonden, — aldoor sterker Militarisme, steeds groeiende belasting en onderdrukking der arbeidersklasse, duurte, economische machteloosheid der arbeiders, stilstand van arbeidswetgeving en oorlog bracht — met sterker Imperialisme in het verschiet, — toen het bleek dat alle burgerlijke partijen in alle landen het Imperialisme steunden, — was er naar onze meening maar één strijd mogelijk: de revolutionaire politieke strijd.

Van toen af aan hadden alle compromissen en verbonden met de burgerlijke partijen moeten zijn opgezegd en geweigerd.

Alle tegemoetkomingen.

Alle posten in Regeeringen en verantwoordelijke lichamen.

De geheele nationale politiek had alleen revolutionair moeten zijn.

En, daar het toen duidelijk werd, dat de aktie der vakvereenigingen en der parlementaire groepen, zooals die tot op dat oogenblik gevoerd werd, tegenover het Imperialisme, dat alle partijen der bourgeoisie vereenigt, hen waarlijk tot één massa maakt, niet meer voldoende waren, had, naar onze meening, naast die oude middelen, in alle landen de massa-actie moeten worden gepropageerd iri alle vergaderingen, bladen, geschriften, en parlementen. En vooral de machtigste massa-actie: de massa-staking. ') ' M3È& | .... .

Maar, daar het Imperialisme alle kapitalistische Naties tegelijk tot één en dezelfde aktie tegen het Proletariaat brengt, moest deze massa-actie tegen het Imperialisme, naast een nationale, vooral en in de eerste plaats een internationale zijn.

Wij meenden, dat het Internationaal Imperialisme alleen door Internationale Massa-Actie kan worden overwonnen, bestreden.

Het Proletariaat had zich dus dag en nacht moeten voorbereiden op den komenden strijd tegen het Imperialisme, internationaal.

Het Imperialisme had moeten zijn gemaakt tot hoekpunt van de geheele politiek, in alle couranten, in alle vergaderingen, in alle geschriften, — van den geheelen strijd.

i) Dit is voor de nationale actie in Duitschland vooral uitstekend gedaan door Rosa Luxemburg en Anton Pannekoek. —

Er zijn «ociaal-demokraten, die deze onze meenmg over de nationale en inter-

Sluiten