Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Van al de beloften der Reformisten is niets gekomen. Noch Kiesrecht, noch Staatspensioen, noch andere sociale wetgeving, noch betere belastingen. In geen enkel groot-imperialistisch land van Europa, waar alle of enkele dezer dingen door de arbeidersklasse werden geeischt.')

Van al hun beloften kan ook in de toekomst niets komen, als de staten door den Oorlog te verarmd zullen zijn en de arbeiders met lasten zullen worden overladen. S*%

Zij hebben het Imperialisme gesteund. — En toen de oorlog kwam, zijn zij meegegaan met volle instemming.

En de Radikalen?

Zij hebben niet de Regeering in het gezicht geslingerd, dat zij loog, dat zij huichelde om het arbeidende volk mee te krijgen als soldaten voor de winst van het Kapitaal, maar zij ztjn zelf, door het toestaan der credieten, meegegaan met den leugen en de huichelarij, van de bourgeoisie, tegen het Proletariaat.

De Radikalen hebben de massa ontmoedigd, en hebben mets gedaan om den oorlog tegen te houden. *En toen dé oorlog kwam, hebben zij zoo goed als alle vóór den Oorlog gestemd.

Wanneer wij denken aan al de redevoeringen en artikelen der Radikalen in Duitschland gedurende de laatste twintig of dertig jaren, aan hun verklaring dat het Proletariaat de eenige borg, de vaste verdediging van den Vrede was, aan hun dreigen dat de Regeeringen het niet licht meer zouden wagen den oorlog te ontketenen uit vrees voor het Proletariaat en de Revolutie na den oorlog, en wij vergelijken daarmee hun niets doen, hun tegenhouden van de Massa-actie en hun stemmen voor de Oorlógscredieten, dan komt ons een rij van andere Duitschers,, van andere Duitsche Parlementariërs in den geest. —De liberalen van 1848.

Evenals die bogen voor de Vorsten en den Adel, zoo de Radikale Sociaal-Demokraten voor den Keizer, de Vorsten% de Jonkers en de Bourgeoisie. , , «. ^ •

Dezelfde moed met woorden vóór den slag! — dezelfde lafheid in

het gevecht! Nog altijd dezelfde slavengeest.

Wij zeggen dit opzettelijk zoo scherp als dit optreden der Radikalen het verdient, niet om deze mannen te kwetsen, maar om aan het Proletariaat, het Duitsche in de allereerste plaats, te laten zien, dat er in den strijd van het Proletariaat tegen het Imperialisme geen tusschenweg mogelijk is, dat men moet zijn of vóór of tegen, en dat er maar één waarlijk afdoend wapen tegen het Imperialisme bestaat, n.1. de Revolutionaire Actie der Massa zelf. JÊilUA

Want de Radikalen kwamen tot zulk eene, met hun eigen verleden zoo totaal in tegenspraak zijnde lafheid, omdat zij voelden, dat er geen massa achter hen stond. Aa Hnf

Hun eenzaamheid, hun niet gesteund worden door de Massa aat zij zelf hadden gewild, maakte hen bang. En toen verrieden zij de zaak van het Proletariaat.

h Slechts Engeland maakt een uitzondering. Engeland, dat, door de onmeteM^; rijkdommen tó^ijn koloniën, en omdat het, tot nu toe, geen M.htansme had te KTn staat is nu en dan eén brok toe te werpen aan zijn arbeiders.

Sluiten