Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in den dienst der natie, zonder socialisme, zonder internationalisme,, zonder internationalen, politieken strijd, die nu alleen de geest van een socialistisch proletariaat zijn kan. — Het Proletariaat hult zich met de Bourgeoisie in één wolk van vredeshuichelarij, terwijl zij beide weten dat zij voor den oorlog gereed staan, maar spreken van internationalisme en vrede. — Dan komen telkens oorlogsbedreigingen, — en, misschien langzamer, misschien snel opeen, oorlogen over de wereld of gedeelten daarvan. Door dat alles wordt het proletariaat ook geestelijk, moreel zeer zwak.

Evenals in de Nieuwe Geschiedenis, in den aanvang der negentiende eeuw in Engeland, — hoewel op een hooger tiap, — ontstaat een redeloos, gedemoraliseerd proletariaat, dat nu eens werk heeft, dan een aalmoes krijgt, dan plotseling in vernietigende oorlogen wordt gestort.

In plaats van een trotsch, krachtig, strijdend proletariaat, ontstaat een nieuw, slaafsch, laag gedrukt onder de Trusts, de Hooge Bank, de almachtige Regeeringen, het Imperialisme, — zonder geest, zonder wil, zonder hart.

De klassenstrijd is ijdel. — Soms komt een belooning voor de vrijwillige slavernij. — Leege woorden en praal zijn alles. Het geheele proletariaat is ontkracht. En die toestand breidt zich uit over Europa.

Maar het proletariaat kan ook den anderen weg kiezen.

Het kan het Imperialisme gaan bestrijden. Het kan het Nationalisme, der Bourgeoisie, en van zich zelve, gaan bestrijden.

Het kan Internationaal worden, met de daad.

Het kan, nationaal, het Imperialistische Nationalisme der Bourgeoisie en der Arbeiders bestrijden.

Het kan, in de eerste plaats, zijn nationale politiek in overeenstemming brengen met de nieuwe krachten van het Kapitalisme, het Imperialisme. Het kan daartoe het Revisionisme vernietigen.

Het kan internationaal den Oorlog en het Imperialisme der Wereld, aller Naties bestrijden.

Het kan daartoe een Nieuwe Internationale stichten.

Als het Proletariaat dien weg volgt, dan komt het in een voortdurend hooger opgang. Zoo groot en sterk, als het nog nimmer bereikte, en waarbij vergeleken alles, wat het tot nu toe deed, klein wordt. Want terwijl het Imperialisme en Kapitalisme zich steeds verder, door steeds sterker bewapening en strijd uitbreidt over de aarde, stijgt het Proletariaat door zijn Strijd er tegen altijd hooger.

Door nooit toe te geven aan het Imperialisme, door zich voortdurend, tot het uiterste tegen het Imperialisme en den oorlog te verzetten, behaalt het binnen de naties de politieke hervormingen, die nog te behalen zijn.

Daar het Proletariaat ziet, dat de Sociaal-Demokratie het sterkste bolwerk, de hoogste kracht van het Kapitaal, het Imperialisme aanvalt en dit niet vreest, krijgt het vertrouwen. Het krijgt daardoor vertrouwen om ook de andere bolweiken van het Kapitaal, de Trusts, de Syndikaten, de Ondernemersbonden aan te vallen, en de macht der Vakbonden stijgt daardoor hooger. Ook zij behalen de hervormingen die nog te bereiken zijn.

Daar evenwel het Imperialisme, de Imperialistische Regeeringen, de

Sluiten