Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kunst zich van zelf vergeestelijkt. Zoo leerde ik streven naar 't universeele. (Men hoort van buiten, door de open verandadeuren, vrouwegegil, twee langgerekte, snerpende gillen. Dickson schrikt op.) Niets Eén van onze zenuwzieken.

Charles:

Zenuwzieken?

Dr. Hugo Reesse: In de tweede woning, hiernaast. Ik ben kunstenaar en zenuwdokter. Onze kolonie is voor artiesten en zenuwzieken. Hier schijnt de zon voor de abnormalen. U kent de wreede publieke meening. Voor haar is de man van genie, evenals de krankzinnige, abnormaal. Gedeeltelijk heeft die meening gelijk, als zij maar niet voerde tot wreedheid. Want haar bedoeling is zeker wreed. Zij tracht het genie omlaag te trekken. Ik streef naar het tegendeel. Ik leg mij er allerminst op toe, te beslissen in hoever men een kunstenaar krankzinnig kan noemen. Uit de ervaring tracht ik te leeren, tot welke hoogte besliste krankzinnigheid kan vergezeld gaan van artistieke begaafdheid. Dan eer ik die zieke als kunstenaar, volgens het fundament van mijn levensleer, dat al wat leeft recht heeft op zon, op warmte, koestering, levensgeluk.

Het huis hiernaast, waar ook mijn gezin woont, ik vertoef mééstentijds bij de artiesten, herbergt verder zenuwzieken. Op het oogenblik is er maar één. U hebt haar een paar malen hooren gillen. Zij is nu weer volslagen ziek.

Sluiten