Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

normaal. Ook mijzelf niet, meneer Dickson. De meest normale kunstenaar is een abnormaal mensen. Op deze erkenning is mijn stichting gegrondvest. Abnormalen breng ik bijeen: abnormalen, die hoogere-menschen zijn, met het abnormale in hen; en abnormalen, die lager staan dan gewone menschen. Allen oefenen invloed op elkander. Ook Albert was wat gedeprimeerd. Een Hamlet-natuurtje, dat hier tot de daad komt. Hier krijgt men het vertrouwen terug. Den blik op het Universum, dat wij in woordelooze aanbidding hebben te aanvaarden. Het vertrouwen is de godsdienst. Hóéveel menschen missen het! De kunst uit dit huis is kunst van geluk. (In de veranda wordt licht ontstoken. Mevrouw Reesse en de bóeren-werkvrouw zetten het avondeten op de schragentafel.) (even gestoord, gaat Reesse voort.) Tegen de wreedheid van het ongeloof gaat ons streven. Onze kunst is één stage prediking van levensvertrouwen (Dickson, die reeds teekenen van

ongeduld had gegeven, is opgestaan en beschouwt werk aan den wand.) Ja, ziet u maar rond, beschouwt u alles. Hier is de Bloeiende Boomgaard van. Bruins. Wat een lentegevoell Geeft dat u geen blijheid?

' Charles:

(aarzelend, bijna schuchter.) Verleden jaar is te Londen, met een filantropisch doel, een tentoonstelling gehouden van allerlei dingen, door patiënten uit een krankzinnigengesticht gemaakt. Daar was ook teeken- en schilderwerk.

Sluiten