Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

klaren: ik heb dat gedaan als Nederlander, met een Nederlandsche stichting en op Nederlandschen grond. (Bravo's en andere uitroepen. Glazen, glaasjes en een enkel koffiekopje worden opgeheven. Dickson, na even te hebben opgehouden en na een gebaar van erkentelijkheid, glimlachend.) Meneeren, ik zei u: dit is géén toost. Nog veel minder een redevoering. Dr. Reesse heeft beloofd, de volgende maand een soort van inwijdingsrede te houden: in het Fransen, u begrijpt, dat moet dan zoo; — wat ik u gaarne zeggen wilde, is niets dan een enkel woord ter verklaring.... 't Is hier het family-house van de kunsten. U begrijpt, wat het voor me waard is, dat door te gaan met de vertegenwoordigers der pers van mijn land. Van mijn dierbaar Groot-Nederland. Dat woordje, Meneeren, dat „Groot" vóór

een naam u weet, in mijn beroep vlieg

ik van de eene wereldstad naar de andere — welnu, dat woordje, ik heb het gehoord, te Berlijn en dan weer te Londen; en wanneer ik uit Gross Berlin te Londen terug was en overal hoorde van Greater Britain, dan dacht ik met fierheid aan Jan Couragie, die net zoolang van een Groot Nederland de heerlijkheid voorhoudt aan Jan Salie, tot deze geen Jan Salie meer is. (Gelach. Veel instemming. Druk geschrijf.) Heeft Jan Couragie óóit recht van spreken, dan zeker in dit groote jaar, van groote dingen in 't kleine land, het eeuwjaar van Lief Nederland's Vrijheid, het jaar, dat ons Groot Nederland de wereld noodt naar het huis van den vrede. („Bravo 1 Bravo 1" — Allen schrijven rad.) Bescheiden

Sluiten