Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ik niet. Ik haat juist zoo alle „artistiek" doen. Wat verzinnen reizende kunstenaars niet, om maar effect, om reclame te maken! Er zijn er, bereid op de handen te loopen, als ze daarmee de aandacht trekken. In München heb ik een zanger ontmoet, die midden in de winter met de hoed onder de arm over straat ging: hij had last van zijn bloed, het steeg naar de hersens.... En de vent bezat geen hersens! Contract-breuken, echtscheidingen, duels met beleedigde echtgenooten, processen wegens majesteitsschennis: .... reclame-middelen!.... even grof, als de doodkist, waar Sarah Bernhardt mee gereisd heeft.... of niet gereisd: de kist der legende.... En dan de kleinere aanstellerijen! 't Niet anders dan zonderling kunnen doen: ruimtevrees, angst voor een witte poedel, het onmogelijk aan een tafel of bij een schoorsteen, die rechte hoeken heeft, kunnen zitten.. Mercié, de violist, wist je dat, die gooit, zegt men, wanneer ie in bed ligt en er staat een beddetafel voor, nauwelijks in slaap het ding onderste boven; want, ook met de oogen toe, kan ie geen meubel met rechte hoeken vóór oogen hebben, de hoeken komen op hem af.... Altijd weer het uithangbord, de lange manen, de jas met bont!..

Nee', de lieve natuur heeft me een goeie stem gegeven, goeie meesters hebben me geleerd, hoe ik hem gebruiken moet, en ik zing Wagner en liederen. Wat, in dat werk, kan me men-

Sluiten