Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vliegen en, over de tafel heen, hem neerslaan. Maar nu hoorde ik hem spreken, tegen mij, en dood-gewoon. Ik zag hem lachen, en toen de mevrouw aankijken, en toen weer mij: kalm, zoo leek me nu, dood-gewoon!.... Verward zei ik, dat ik hem niet had verstaan. En gretig maakte het kokette mevrouwtje zich meester van de gelegenheid om, terwijl zij naar hem keek, met een pruilmondje mij te vertellen, dat meneer haar had beschuldigd niet van muziek op de hoogte te zijn, omdat ze niet wist, waar ik was geboren.... Hij lachte haar toe: — »»Heb ik ongelijk?" een spelletje van mondaine behaagzucht, dom — maar toch onschuldig genoeg om me opnieuw te doen twijfelen. Zóó kon hij geen komediespelen, dat koketteeren was ongedwongen, die man had niet even te voren schuld bekend aan een zoon van zijn slachtoffer. In de drang naar uitredding vond ik opeens een anecdote: van een Spanjaard, die zijn mes trok, toen hij werd aangezien voor een Rus, een verhaal, dat nu geen zin had en waar op zichzelf niets aan was; dat ik deed om maar te praten, om mee te doen.... het mevrouwtje keek sip, ze vond me waarschijnlijk zouteloos druk; maar ik keek naar hem — en waarachtig, wéér waren 't de oogen ....

Nu nog kan ik onmogelijk zeggen, wat me toen plotseling de vaste zekerheid gaf. In de, nooit duidelijke, mededeelingen, die mijn vader

Sluiten