Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— O! zei ik. Ja.... Ja, héélemaal zonder souvenirs ben ik niet.

Ineens was ik klaar; overzag, wat ging gebeuren; en deed.

Ik dééd de vier, die stonden, zitten. Hem, vlak over mij. — Als ik op dat moment gezegd had:

— „Meneeren, geef jullie samen me twee ton, en ik kom de volgende winter hier met een opera-gezelschap," het heele bedrag was direct volteekend, zóó gulzig verlangden deze steunpilaren van de Beurs, op één na allemaal getrouwd, van mij te hooren over het eenige, dat hen aantrok in het complex van kunst en kunstenaars.

De blauwe oogen glansden vol pret. Was hij nu weer overtuigd, dat ik niet had begrepen, niets wist of vermoedde; of was de pretmaker misschien zoo vrij, mijn zedelijk gevoel af te meten naar het zijne en dorst ie waarachtig denken, dat ik, wèl wetend, plezier kreeg in de situatie?!....

Ik fixeerde hem bijna aldoor. Ik dreigde met mijn oogen, maar zoodra de blauwe verdoften, lach-oogde ik en het kind dat hij was — o, zoo'n dóm kind, maar geen in de boosheid — lachte mee, een-en-al plezier!

't Werd voor mij het spel van de kat met de muis. Ik stelde uit in een treiter-drang; ik moést hem én mezelven kwéllen met uit-

Sluiten