Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moeder leerde weldra niemand dan hem vertrouwen. Zóó duivelachtig knap was de schoft in zijn slimme praktijken, dat mijn moeder, die dom was, nooit slecht, maar pom, op zijn inblazingen haar wettigen echtgenoot, de wettige vader van haar kind, die zóóveel had opgeofferd om dit naar recht en wet te zijn, ging wantrouwen. Dat ze zich veiliger waande bij hem, die haar niets was en niets zijn kon....

God ja! dat dit mogelijk was! Dat het vooroordeel zóó groote macht heeft over wie het eenmaal heeft getroffen, dat mijn moeder heeft kunnen twijfelen aan haar veiligheid bij haar wettige man, mijn vader! en om die ingeblazen twijfel zich heeft toevertrouwd aan een schurk!..

Want liefde neen, liefde kan het van

mijn moeder onmogelijk voor hem zijn geweest.

Haar vrouwelijke behaagzucht, veeleischender, doordat zij kunstenares was, heeft hij behendig gestreeld en geprikkeld; haar onvoldane behoefte om als de echtgenoot van een man van geboorte behandeld en geëerbiedigd te worden, heeft zijn achterklap, in de haar en mijn vader vreemde stad, tot een wanhoop weten te voeren, waarbij hij, die haar bleef bezoeken — 't klaar spelend, dat men dit niet merkte — als de getrouwe, de redder gold. En toen, in dit maatschappelijk bestaan van louter teleurstelling, mijn onpraktische vader zijn zaken bedierf en bezorgdheid

Sluiten