Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

allen aanwijs, die er mij naar vragen. Wanneer ik den wee naar huis ken, doch beschonken ben, zoodat ik van de eene zijde van den weg waggel naar de andere, is dan om die reden de weg, dien ik ga, een verkeerde weg?''

Zeer neerslachtig kwam Tolstoy eensdaags van eene wandeling thuis Hij had eene ontmoeting* gehad met twee vreemde grijsaards m de buurt van Jasnaja Poljana. Zij waren op reis gegaan; uit behoefte, om eens met Tolstoy kennis te maken, en zulks m het volle vertrouwen, bij hem den eenvoud van leer en leven te vinden, welken hij in zijne eeschriften voorstond. Zi hadden Tolstoys vertelling van ^12? hooren voorlezen en waren daardoor bijzonder gepakt geworden. Toen Tolstoy zich aan hen had bekend gemaakt als den man, dien zij zochten, was Tolstoys sober uiterlijk wel met hunne voorstelling overeengekomen, zoodat zij diens hoofd tusschen hunne handen hadden genomen en het hadden gekust Tolstoy had hen daarop bij zich te gast genood. Toen de twee grijsaards echter de prachtige laan hadden gezien, die naar het landhuis voerde, en het park, en de broeibakken, en een rutmgje, met twee paarden bespannen, waarin familie van lolstoy gezeten was, toen hadden zij gevraagd aan wien dat dies" war"? ^ nauw kh,3dden zij vlrnomln; Sn wlen dal

mee p3h 7ifl 6n bhjVen Staan en hadden niet verder mee gewild. Zij hadden nu maar weer naar huis willen gaan „Waarom dan toch?» had Tolstoy gevraagd. „Ach!" _ zoo nad toen een van de twee grijsaards gezegd — het gaat hier ook

Fn tSm eV^Id W(fd<*an de barheid ên h§^Onrecht'' En Tolstoy had het volgende verhaal te hooren gekregen

„De Waarheid en het Onrecht troffen elkaar eens in de nnï/r" kJ G?n vreeselijke koude. De Waarheid was een pokdalig boertje met stukgeloopen schoenen van boombast en een kaalgesleten kiel, het Onrecht daarentegen een welgedane marskramer met een sabelpels om het lijf en gevoerd^ schoenen aan de voeten. „Ga mee een koffiehuis bS?' ze7de het Onrecht tot de Waarheid, „dan kunnen wij daargeSÏ een beetje zitten praten". Zoo deden ze. De bediende kwfspeldl met een servet onder den arm als een hond voor het Onrecht Eten en drinken van het beste werd voor hen op tafel gezet on theVten e» Patten wat. Toen stond het OnS

op en wilde, zonder te betalen, de localiteit verlaten Aan den u tgang was de bediende reeds bij hem en zo<£?nda^? ■ 0 vergeet te betalen, mijnheer!" Het Onrecht keerde zkh om

Sluiten