Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

levensbelang en al vermag vermoedelijk de Engelsche vloot de Duitsche geheel te vernietigen, elk nadeel, toegebracht aan de Engelsche vloot, zou zijn als een slagader doorgesneden ...

Het is mogelijk. Ik weet niets van legers, vloten, politiek en diplomatie. Ik weet alleen, dat deze oorlog idioot is: „Europa's zelfmoord", dat onderschrijf ik. Ik, klein deeltje Europa's, atoompje Europa's, voel mij ten minste al langzaam sterven. Ik verveel mij tot stervens toe. Nooit had ik gedacht, dat te leven in zulk een bange, angstig-gespannen atmosfeer als die van een Wereldoorlog ... zoo intens vervelend kon zijn voor... iemand, die geen soldaat of diplomaat is.

Die verveling is barre ondankbaarheid. Ik leef, eet, slaap, droom, schrijf, zonder dat iemand of iets het mij' lastig maakt, behalve éen enkele vlieg, die om mijn neus danst. Ik heb geld, mijn koffers behouden, word niet het land of de stad uitgezet, word niet volgens Standrecht gefuzileerd, enfin, word altijd door behandeld als een artige, lieve, neutrale Hollander...

Natuurlijk, die verveling is barre ondankbaarheid. Maar als ik mij niet amuzeer, kan ik niet dankbaar zijn.

Een grauwe, grijze Zondag na een Gewitterachtige Maria-Hemelvaart. In Siena zoü ik de Palio-wedrennen hebben gezien en het p a v i m e n t o van den Dom, in geheel zijn ontdekte mozaïek-pracht. Hier heb ik ... niets.

Aan mijn raam fladdert een zwart-zilveren duif. Die krijgt wel eens kruimels en komt mij daarom bezoeken. Nu ik hem voeder, zie ik, dat menschen in de Briennerstrasze dringen voor het laatste telegram.

— Ga toch gauw eens lezen! maant mijn vrouw. Maar ik heb het spleen, ik meen natuurlijk: Weltschmerz.

— Het zal wel niet veel zaaks zijn, zeg ik mat. Straks, als ik uit ga, zal ik wel eens kijken, voeg ik er onverschillig aan toe.

Sluiten