Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gehoord. Nu, voor het balkon, dat leeg blijft — de koning bezoekt de gewonden in de lazaretten — schallen de hymnen weêr omhoog. Deutschland über Alles! weêrklinkt het naar het balkon. De aandoening is los gebarsten in het plechtig ontroerende gezang. Naast mij zingt een jong meisje, een blond Gretchen, met vlechten het hoofd omwonden: hare helle, zuivere sopraan, eerst schuchter, dan klankvol overheerschend, klatert de massa uit der doffere mannestemmen. Het is werkelijk mooi, zoo als de hymne klinkt onder de zware kastanjeboomen, tegen den Gothischen burcht op, toe naar dat leêge balkon. De koning, telefoniesch gewaarschuwd, verschijnt eindelijk, met eene der prinsessen aan zijn zijde. En hij wordt gehuldigd als koning en vader. Zijn het ook alle Duitsche volken, die hebben gezegevierd, hun aanvoerder was de kroonprins.

Plotseling is München veranderd. De flegmatische, afwachtende, doodsche stad trilt van de ontzaglijke emotie. Van alle paleizen, gebouwen, van de meeste huizen fladderen de vlaggen. Het zijn de breede, zwartwit-roode Rijksbanen, het zijn de lange blauw-witte Beiersche banieren, de blauw-witte landsruiten en streepen; het zijn ook de geel-zwarte ruiten der stedewimpels: het is geheel de wapperende schoonheid van plotseling opgeheschen en uitplooiend dundoek, dat de groote zege verkondt...

De flegmatiesche dag is in een, apotheoze van opgewonden enthoeziasme uitgestraald ...

* * *

Deze rijke dag is mij geëindigd met een incidentje van humor. Volksaandrang des avonds voor de restauratie van den „Roter Hahn".

— Was ist los? vraag ik, die geniet als er samenscholing is. En zij toonen mij allen op de groote,

Sluiten