Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

5 September.

In dagen heb ik niet géschreven. Ik kon niet. Ik' kan nog niet goed. Ik voel mij, moreel, gevangen, hoewel dat woord misschien niet geheel mijn gemoedsstemming uitdrukt. Ik kan niet denken. Ik voel mij suf. De Oorlog drukt als een nachtmerrie, een ont-* zettende, zwarte demon over mijn ziel. Het gewone eigen-leven heeft uit. Ik doe niets dan wezenloos couranten lezen. Ik lees van homerischen tiendaagschen veldslag aan Galizische grenzen maar de bizonder&eden, die mij belang zouden doen stellen in dien veldslag ontbreken, of, ontbreken ze niet, doen mij niet aan en waaróm, kan ik niet analyzeeren in mijn gehebeteerde hersens. Ik lees van 90.000 Russische gevangenen in Oost-Pruisen en de Mazurische meuren vol gestapeld vol lijken... Ik lees van de Duitsche legeroverstroomingen in Frankrijk, Amiëns genomen, Rheims belegerd en het kanongedonder, nu Creil is gepasseerd, reeds hoorbaar te Parijs... Er is een nieuwe Paus gekozen; stelt iemand daar veel belang in?? Ik sta op met den druk op mijn ziel, ik leef er meê, ik ga er meê naar bed. Ik droom van loodrecht opgerichte Mörserkanonnen, die vestingen en steden plat schieten op 12 en 20 K.M. afstand, met bergen er tusschen, terwijl de belegerden krankzinnig worden alleen reeds van het gedreun en gedonder... Straks sleepen zij de zware monstermortieren naar Calais en beschieten van daar uit... Londen? Waarom niet... weldra?? Het wordt alles zoo immens en verschrikkelijk, dat ik er onder neêr lig als een verdrukte atoom...

Ben ik dan weêr een weinig denkend mensch geworden, en lees ik weêr de couranten — altijd!! — dan zie ik, dat zij allen, de verwoeste volkeren, elkander hetzelfde verwijten. Als vechtende kinderen Gruwelen, en schendingen van volkenrecht. Zij hebben

Sluiten