Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dat is alles, alles niet meer. Er is niets dan één chauchemar: De Oorlog...! 1

* * *

Wij zijn in Florence. En wij wisten niet — want zóó stond het niet in de" couranten — dat zoo bloedig, zoo tragiesch geweest was de Roode Week, door geheel Italië, in Juni.

De pers heeft niet alles gezegd.

Het was héél tragiesch, héél bloedig: de Revolutie bijna,

Vittorio Emanuele heeft zijn troon voelen wankelen. Na twee dagen is het evenwicht weêr terug gewiegeld.

Maar hier in Florence is nog iéts er van gebleven.

Het Florentijnsche Scherzo is bijna wég van de gelaten op straat.

Die gelaten staan nog somber, de brauwen fronsen, de blikken duisteren, de vingers krampen ...

En de werkeloozen stroomen toe...

Een half millioen terug gekeerde emigranten overvloeit het land.

De moede mannen, uitgeput, zie ik des nachts slapen op stoepen, in opene poorten : zij ontdeden zich van hunne doorloopen schoenen en hunne gezwollen voeten liggen naakt in stof en modder, hunne moede koppen zijn gebonsd tegen het harde steen.

Zij liggen daar als honden.

Of de vrouwen, overdag, zitten met hare vier, vijf kinderen op de treden van een standbeeld en wachten gelaten, roerloos de mannen af, die werk zoeken

Het zijn tafereelen, zoo als ik ze twintig jaren geleden in Italië gezien heb.

Sedert zag ik ze niet meer.

Het is het weêr opdoemende spook van Ellende.

Sluiten