Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in de detachementen grauwe infanterie, die des nachts na'ar het station worden geleid — Florence is toch meer mij „thuis" dan München. Ik voel mij hier niet zoo ontworteld. Ik voel mij hier „thuis", ook in de straten. De Florentijnsche gezichten en types doen mij, trots de preoccupatie, toch opgewekter, opwekkender, aangenamer aan dan zij het deden daar ginds. Het is vermoedelijk weêr om de schoonheid, die uit ze tegen straalt. Wat zijn die Beiersche koppen leelijk! Wat is de foule daar leelijk, en wat is de foule hier móói, amuzant, aardig, zélfs al woelt er inwendig iets in haar...

De Dag van de Bres in de Porta Pia is gisteren rustig voorbij gegaan, hoewel men gevreesd had, dat er een groote demonstratie plaats zou hebben, vóór den Oorlog. Het was teyens Zondag, maar de feeststemming was door de autoriteiten ingetoomd geworden. Veel politie op de been en de carabinieri niet in groot-uniform : geen roode pluimen naar het heelal toe strevende ... Veel Florentijnsche jongens op de been, een golvende zee van strooien hoedjes op de p i a z z a, maar ze deden niet veel meer dan klappaaien als steeds. Des avonds, een aarzelende illuminatie aan Palazzo Vecchio» en Palazzo Riccardi (Prefectuur).

Iedereen klaagt, niemand heeft geld. In de Via della Spada — het aardige straatje —• klagen slagertje, kruideniertje, blikslager, schoenelapper, fruit ver koopster en ballade-dame. Niemand koopt ballades, al koopt men wél perziken en vijgen, en al laat men zijn oude schoenen lappen om geen nieuwe te behoeven te koopen. Wij kennen families, die hun auto's verkoopen, verminderen; iedereen treft de financieele crisis.

„Of Oorlog, of werk!!" hoor ik soms roepen op straat. Dat is de publieke opinie, der duizende werkeloozen vooral, maar zij manifesteert zich nóg niet luidkeels. Geen vreemdelingen op de baan. De Futuristen zullen nu moeten bewijzen hoe Florence zal kunnen bestaan, zónder de vreemdelingen.

Sluiten