Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ken met een ongeduldig, energiek gebaar en sluit haar ten minste buiten. Die satisfactie heb ik. De Tweede ure komt mijn kamer niet in en, gelukkig, ik voel, dat ik weêr in slaap.

Straatgeluiden kondigen de Derde ure aan. Weêr een dag, weêr een dag is al reeds lang begonnen... Melancholie, lusteloosheid, troosteloosheid houden mij in bed loom omarmd en verlamd. O verlammende omhelzing der morgenuren, die ik haat, die ik allen haat, vooral des winters, als zij zoo grauw zijn... En toch, al is hare omhelzing mij wellustloos, den nieuwen dag te beginnen — dus, mij hem gewonnen te geven — is mij nog wellustloozer... Hoe is het mogelijk, dat er nu reeds menschen den dag, en velen al sedert de twee eerste uren, zijn begonnen! Wat een energie, en waarvoor? Om tegen de nacht den dag weder te eindigen! Is eigenlijk de dag niet overbodig? Is eigenlijk de diepe nachtslaap, het Niets, niet het eenige? Te beginnen, o te beginnen dezen nieuwen dag!

Ik rek mij uit, dek mij weêr toe en bepeins... De Vierde ure is aangeslopen. Zij is bleek van regengrauwte: ik zie haar jonge mistroostigheid schemeren door de kale boomen, want het schijnt, dat mijne gordijnen zijn open getrokken en warme thee wasemt op mijn tafeltje...

Warme thee is soms vertroostend, verteederend en met het leven verzoenend. Maar de Vierde ure is het nog niet... O, ik voel het al: deze nieuwe dag, deze nieuwe morgen, zeer zeker, zal zich voort slepen, zonder gratie of aannemelijk doel. Ik ben nu wel üit het lauwe bed en mijne eigene loomte geslipt, maar eigenlijk: waarom...? Om mij heel omslachtig te baden, te scheeren, te kleeden... wat een werk, wat een werk voor niéts! Nu ben ik klaar, nu ja: nu ben ik klaar. Het is ook wat! Waar toe is iemand klaar? Klaar-zijn is geheel overbodig. ..

Grauwe spleen der Hollandsche morgen-uren, ik kèn

Sluiten