Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

plan ben te doen! Gij, twee brave werkuurtjes, gij zijt ook al niet gelijk aan de dansende Horen van Rafaël: gij gelijkt meer .op de iederen dag aantrekkende werkezeltjes maar toch wel lieve en blijde, die het wagentje zoo vól geladen en weêr iets meer beladen blijmoedigjes voort trekken, weêr een dag verder over den weg van den Tijd, tot dat het einddoel van den arbeid verricht zal zijn, voor altijd, op deze aarde . .. En dan dat beminnelijke uur, dat nadert als het laatste werkuur, Tien van den dag, is heen getrippeld; het bekoorlijke, stemmingsvolle Elfde! Hoe is het mogelijk, dat gij, o lieve lezeres, het passeert in een tearoom ! Het is mijne huiselijkheid, dat uur: mijn eigen thee, door mijzelven gezet, en gedronken bij mijn eigen haardvuur, de lampen bescheiden slechts schemerend en dan dat heerlijk peinzen, terwijl de stemmingsvolle schaduwen en glanzen dansen hun zielvol, intiem ballet...

Vreemd, na die intimiteit zijn de uren geheel veranderd van ziel, van aspekt, innerlijk, uiterlijk. Evën de straat op: een koorts naar licht, menschen drijft plotseling mij voort. Helaas, het Hollandsche middagstraat-leven is vroeger dan het Florentijnsche; ik heb het, al genietende van eigen thee en vuur, laten voorbij gaan. De menschen gaan reeds naar huis...

Het voldoet mij alles-behalve, dat Hollandsche, te laat door mij gezochte straatuur. En als ik thuiskom, nadert (Twaalf is voorbij) het Dertiende, ure des middagmaals.

Ure van regelmatigheid maar nooit van honger. Ure ingesteld door de gewoonte maar met door de behoefte. Ure, alleen te genieten aan een rijk gedecoreerde tafel met exquize maar niet te talrijke schotels en gasten, waartusschen bevallig aangedane vrouwen. Want, zie, de uren dér wereldschheid naderen. En zij zijn mij welkom. Ik bemin de avondwereldschheid. Was ik de intieme man tegen het namiddagthee-uur,

Sluiten