Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo trotsch geweest was, zou omslaan en nog even bij buurvrouw aanloopen, om te vertellen dat het geld uit Indië weer was gekomen. Misschien was de kiek er ook al, de nieuwe waarop hij afgebeeld stond voor zijn „Hudson", met de chauffeur naast hem, en in uniform . ..

Het bracht hem een oogenblik in beter humeur, als hij eraan dacht, hoe trotsch ze altijd op hem was, en hoe trotsch ze op die foto zijn zou. Bij een volgend verlof zou hij in Holland ook een auto koopen en de oude vrouw laten rijden, nou, zooveel als ze wou. En als het kon, haar overhalen, die beroerde Bloemgracht te verlaten en een villatje in Baarn te betrekken. Wou hij het niet graag betalen? „Je zend veel te veel geld, jongen!" had ze hem geschreven ... Graag wou hij het zenden, veel meer zelfs, als het maar niet naar die Bloemgracht moest.

Misschien haalde ze nu het geld wel... of zat ze de enkele woorden te lezen die hij op den kant schreef: „Moeder we maken het goed hoor, de zaken loopen flink, en hierbij een extra tientje om je nog een versnapering te koopen!" Maandelijks had hij pret in dien postwissel, die het oude wijfje daar een onbezorgden ouden dag bezorgde ... schreef hij zelf het adres... en een paar woordjes, bracht hij die zelf naar het kantoor.

Zouden de anderen dat ook doen, de lui die zoo'n drukte maakten, die beweerden dat zij van de Heerengracht kwamen. Hij wou het zien. In den geest

Sluiten