Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Van Vliet wachtte even, voor hij verder vroeg, keek eens naar George, die in de krossi malas gestrekt lag, terwijl hij erover dacht, hoe zijn vraag in te kleeden. Dan vroeg hij terloops: -<- Alleen?

Marie keek hem aan. — Nee, natuurlijk niet alleen, met de Witsens, de Van Bruggens en Ru, enne...

Zij aarzelde voor ze verder ging, maar vulde dari aan. — En nog een paar kennissen, juffrouw Winkel, je weet wel met die neus, die nooit wijn drinken aan tafel, en o, ja, Mr. Sweet is er ook bij.

Zij wist heel goed, dat van Vliet eigenlijk op dien naam gewacht had, maar om George had ze dien het laatste gezegd.

Van Vliet, die ongeduldig de woorden van haar mond had gelezen, wreef zich, toen hij den naam Sweet hoorde, opgeruimd de handen.

— Een echte sportman, zei hij, terwijl hij zijn kamer binnenging, een echte sportvent, die Mr. Sweet.

Mevrouw van Vliet keek even tersluiks naar George, die nijdig de asch van zijn sigaar tikte. Zij verwachtte dat hij iets zeggen zou over Sweet, iets hatelijks, maar het bleef stil.

Zij voelde instinctief dat hem iets hinderde, en vond het vreemd, dat hij niets zei. George had nu eenmaal het land aan dien Mr. Sweet. Waarom wist zij zelf niet en hij vermoedelijk ook niet, maar er bestond geen sympathie tusschen die beiden; Zij meende dat het kwam, omdat hij geen Engelsch kende, maar Mr. Sweet sprak zóó goed Hollandsch, dat het

Sluiten