Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Ja maar ik vind het onzedelijk. Meisjes en jongens zoo maar bij mekaar.

— Nou, maar haar zwempakje zit tot aan haar hals dicht, 'tis heel wat minder onzedelijk dan die laag uitgesneden japonnen, waarmee ze in Concordia dansen, of de dunne rokjes die ze daar dragen, en waar je doorheen kan zien, als ze de trap daar oploopen. En dan, der is nooit zoo'n goede gelegenheid om fijne kennissen te maken als boven.

— Zeker bij het zwemmen. En in een pakje tot zoover! .

Mevrouw van Vliet keek schuin over tafel naar George. Zij begreep hem niet, vandaag.

Hij was altijd de goedheid zelf, en wat Emmy betrof, de eerste om haar een pretje te gunnen, daar zelfs de zijne voor op te offeren. Als er iets was, waarover zij of Van Vliet gromden, was hij er dadelijk bij, Emmy's fouten te vergoelijken. En nu scheen hij haar af te vallen.

— Nee natuurlijk niet bij het zwemmen, zei ze na een pauze, maar bij alles, bij het tennissen, bij picnics, bij het dansen of aan tafel. Wij hebben hier toch weer een heeleboel nette menschen leeren kennen, die meneer Peters, nou die is refrendaris, de familie Post... die konne we toch vroeger niet.

George van Vliet klopte nijdiger de asch van zijn sigaar.

— Nee, die konne we vroeger niet, dat is zoo, maar let nu eens op mijn woorden, als we te Batavia

Sluiten