Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De kamerjongen bracht de thee en mevrouw Van Vliet wachtte een oogenblik met antwoorden, omdat die hoteljongens, bijna allen Hollandsch verstaan.

Toen hij heen was, zei ze: — Op de fancy fair kwamen er nog twee een kop thee in ons tentje drinken...

George nam zijn beenen van de krossi malas: Ik zie het al, we zitten dik in onze Engelsche relaties.

— Jij valt ook altijd van het eene uiterste in het andere,... dik ... dik ... nee, dik niet. Maar ik ken er toch. En je kan zeggen wat je wil, het staat maar niet deftig met Engefechen om te gaan, we zouden toch maar fijn afwezen, als een Engelschman om Emmy was gekomen, net als die Corrie de Wilde. Dat spreekt nou maar van ... „Wij Engelschen doen zooiets niet," of... „daar kunnen wij Engelschen ons niet vertoonen"... ze is heelemaal vergeten dat ze vroeger toch een Hollandsch meisje was. Nou kan ze praats hebben.

George van Vliet ging wat overeind in zijn stoel zitten, keek haar scherp aan, glimlachte even ironisch ■en zei:

— Nu komen we er dichter bij... Zeg, jij schijnt het zoo'n beetje aan te sturen op een huwelijk tusschen Emmy en die Mr. Sweet...

— Hoe kan je dat nou zeggen, en ze is al zoo goed als verloofd, toe nou, je weet wel, dat ik dat niet bedoel. Wil je al thee?

Van Vliet, Sweet en Cy. ,

Sluiten