Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tegen de etikette had gezondigd door de dames zoo ongekleed te noodigen aan een tafeltje, waaraan een heer zat, en zij beet zich op den lip, toen Mevr. Post met haar mondainste lachje zei. — O nee dank u, we hebben geen tijd, we moeten vanavond bridgen en willen nog een wandeling maken. Dag mevrouw, dag meneer?

En beiden gingen verder de galerij over, terwijl de dochter nog enger de kimono om haar jonge heupen trok,... er zaten immers zooveel heeren ginds op de galerij, die zij nog over moesten, op weg naar de badkamer. Naarmate zij passeerden, zag men de heeren de bloote voeten van de krossimalas trekken, even een buiging maken en dan het kleine Postje nastaren, dat heupwiegend voorttrippelde en in de aangegoten kimono méér dan naakt was.

Mevrouw van Vliet keek ze zwijgend na en zag dan schuin naar George, bang dat die iets zou hebben gemerkt van haar zondigen tegen de etikette, maar hij zat als in zijn krant verdiept en keek niet op. Toch was ze overtuigd dat hij het gemerkt moest hebben. En omdat zijn gezicht haar niets zei, wilde ze het uit zijn mond hooren, zei terloops: — Wat was ze vriendelijk hè? Anderste trotsch, dat ze kijken...

George zei niets, hij knikte alleen. Maar dan merkte ze het kleine glimlachje, dat om de hoeken van zijn mond krulde.

— Waarom grinnik je zoo?

George keek verbaasd op: — Grinnik ik? Nou,

Sluiten