Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toen was het ironische glimlachje op de gezichten der Posten ineens verdwenen.

Gelukkig dat hij als vreemdeling niet begreep, dat een Hollander zich op die manier belachelijk maakte.

De vlammen waren haar uitgeslagen, toen Mama er onverwacht achter had gezegd: „Yes", en zoo luid dat de heele zaal het hoorde en ieder opkeek. Meende die goeie moeder nu werkelijk, dat ze door zooiets heel luid te zeggen, de kennissen in den waan kon brengen dat ze toch wel iets van Engelsch afwist?

Dan hoorde zij de stem van Mr. Sweet:

— Halloh, there we are... en mèyteen het luidruchtig verwelkomen door haar vader.

— Was het lekker, vroeg deze.

— Fine, really a treat, dear Mr. Van Vliet, ja, heil lecker!

Die goeie Sweet, zou hij niet merken dat haar vader in zijn omgangsmanieren zeer te kort schoot, dat hij heel weinig opvoeding had genoten. Hij deed toch altijd maar, alsof hij haar vader een der charmantste menschen vond, die hij ooit ontmoet had. Neen, merken moest hij het. Hij deed het alleen om haar.

En zij dacht daar nog over, toen zij reeds aan het tafeltje zat, en hen beiden naast elkaar zag. Ru zag èr haar vader een enkelen keer wel eens op aan, dat hij* eenige parvenu-manieren had, al waren die in Indische omgeving minder opvallend. De meeste

Sluiten