Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ru te verloven. Dan was Sweet een andere kerel! Kijk, nu praatten ze samen Engelsch, dat klonk toch veel aardiger dan Hollandsch en deftiger ook.

— Ik hoor op het departement dat er weer onlusten dreigen in de Lampongsche districten, zei Ru.

Van Vliet keek op, wat konden hem de Lampongsche districten schelen, hij deed niet in peper, tenminste de laatste jaren niet meer, en er kwamen over den geheelen archipel immers steeds, nu eens hier dan daar, onlusten voor. Maar hij had nog nooit ondervonden, dat die den prijs der producten ook maar eenigermate gedrukt hadden.

— Zoo, zei hij kort, dan moeten ze maar wat van die sloebers doodschieten, dat is altijd een patent middel tegen koppigheid en onwil geweest.

— Maar het is om de te zware belastingen, zei Ru.

— Zoo, weer om de belastingen ? Ja gek dat zulk tuig meent dat ze geen belastingen behoeven te betalen, iedereen betaalt belasting, ik net zoo goed als een ander... Dus het is onwil.

Wat Ru antwoordde, ontging hem, hij was te zeer bij Sweet en Emmy, die liaar verband gereed had en nu vroeg of het Sweet makkellijk zat.

— Quite nice and comfortable, thanks so much, dear...

— Jullie kunnen wel Hollandsch praten, zei George, dan verstaan wij er ook wat van, en vouwde daarbij de oude krant, die hij nog steeds in handen had gehouden, dicht.. .

Sluiten