Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ik heb altijd gezegd dat het een prutsvent was, hoe kan je nou toch in godsnaam die krant van jou blijven lezen, waar zóó iemand redacteur aan is . .. der staat nooit iets in. Het is werachtig een prutsvent.

George keek op. Hij las zijn blad, omdat hij nu eenmaal gewend was aan de indeeling. Hij kende den hoofdredacteur niet persoonlijk, en het liet hem dan ook ijs-koud, waarvoor deze uitgescholden werd.

De meeste hoofdredacteuren in Batavia scholden elkaar in hun kranten uit, het was de dagelijksche pièce de resistence; een krant waar niet eens goed in gescholden werd, scheen leeg van inhoud, omdat het Indische nieuws gewoonlijk schaarsch was. Er was dan ook niemand in Batavia die dit schelden au serieux nam, men wist dat de hoofdredacteuren het gewoonlijk alleen voor hun lezers deden, en het was uitgemaakt, dat de krant, die het hardste kon schelden de meeste lezers had. De redacties kenden hun Indische publiek en de lezers kenden de redacties. Zij waren aan elkaar gewaagd.

De hoofdredacteuren scholden pour le besoin de la cause. Het was vaak voorgekomen, dat men twee hoofdredacteuren, die elkaar nog geen drie dagen geleden voor allerlei leelijks hadden uitgemaakt, aan een tafeltje in de soos vond, gezellig te zamen.

Iedereen kende de reden van die scheldpartijen, die meestal heel veel jaloezie als achtergrond had en de broers hadden er samen dikwijls hartelijk over gelachen. Maar in de stemming, waarin George

Sluiten