Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zij zich eerst tegen hem had aangedrukt, en later zijn mond had ontweken.

Bij de watervallen bleef zij moedwillig en voortdurend in gezelschap van Marietje Post, wandelde gearmd met haar tusschen de beekjes, liet zich door de jonge Post de vleeschetende plantjes toonen en zag niet meer om naar Mr. Sweet, die bij de oudere dames zat én daar vertelde van den schrik van hét paard, en van Emmy, die gemeend had, dat er een tijger was.

— O god, ik had de doodstuipen op me lijf gekregen, zei mevrouw Van Vliet, wat gelukkig dat ik achteraan kwam, als ik het geweten had, was ik niet verder gegaan ...

Mevrouw Post keek eens naar Mr. Sweet om op te merken, wat die wel van dat „doodstuipen" dacht, maar Sweet rookte zijn sigaret, scheen het niet te hebben gehoord. Hij begon een verhaal van een tijgerjacht in Britsch-Indie op olifanten, hoe hij zijn revolver vier maal had moeten afschieten in den muil van een tijger, die op den rug van den olifant gesprongen was, en zijn klauwen diep geslagen had in het vleesch van den Hindoe op den kop.

Mevrouw Van Vliet kromp ineen van angst en bleef kijken naar de handen van Mr. Sweet, die bijna in den muil van een tijger waren geweest, en daar viermaal in hadden geschoten.

Van Vliet zat bij Mr. Post, had het weer over

Sluiten