Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van den vorigen avond. De vloer was zoo glibberig, dat je wijs deed je aan de wanden vast te houden, anders brak je er minstens een, doch vermoedelijk meer enkels. Je had altijd het idee, dat je er vuiler uitkwam, dan je erin gekomen was, en als je niet oppaste werden je sloffen en kleeren er natter dan jezelf, want de galoeng was aan alle kanten lek.

Dat alles zou nog niet erg zijn geweest, als je maar nooit aan tafel behoefde te gaan. Van Vliet had zich reeds veertien dagen afgevraagd wat toch de scheikundige samenstelling van de soep zou kunnen zijn. Er was peper in, daarvan was hij overtuigd,... ook water ... want de substantie was vloeibaar, er lag een stuk aardappel in, dat was ook duidelijk na te gaan ... de rest was a la maitre d'hótel... een soort van fabrieksgeheim, waar je nooit achter kwam, maar waartegen je heele lichaam, als je het naar binnen had, in opstand kwam.

Omdat de eigenaar op zijn catalogus gezet had, dat het hotel onder leiding van een Europeesch chef stond, kreeg men maar zelden rijsttafel. Inplaats daarvan werd een lunch opgediend, die uit verschillende gerechten bestond, welke alleen kenbaar waren op het menu aan de Fransche namen. Het verschil tusschen een biefstuk en een varkenskarbonade had Van Vliet tenminste nooit kunnen proeven. De aardappelen waren of keihard of kruim èn eenmaal had hij in de groente de staart van een tjitjak gevonden. Hij had een paar maal

Sluiten