Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

IX.

Mevrouw Van Vliet zat op den eentonigen dreun van menschen die leeren, te herhalen: tëïïM

— The book, het boek, the book... het boek, the book ... het boek,... om na eenigen tijd te varieeren met: — The box, de doos, the box, de doos ...

Zij had haar vingers in de ooren gestopt, omdat Van Vliet tegenover haar aan tafel op denzelfden toon zat te repeteeren:

— How is the big table, hoe is de groote tafel, how is the big table ? ...

De onderwijzer, die hen nu les gaf, was een uur geleden vertrokken. Van Vliet kon er zich maar niet aan wennen, de a als e uit te spreken. Hij wist persee, dat Engelsch een makkelijke taal was, maar hij kon zich het maar niet begrijpen, hoe die anders zoo practische Engelschen ertoe gekomen waren, een a als e te gaan uitspreken en een e dikwijls als ie. Toen de onderwijzer het hem zei, had hij gemeend dat deze het niet goed wist... Als je Engelschen spreken hoorde, kon je er weinig van merken, dat ze alle letters zoo verkeerd uitspraken, maar toen Emmy het bevestigde, had hij het wel moeten aannemen en nu zat hij er zich aan te wennen. Maar de taal viel hem erg tegen.

Sluiten