Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nee, teebel is brown, de groote tafel is bruin ...

— Maar jij wil me ook nooit eens overhooren, klaagde Mevrouw.

— Overhoor jij mij? Je kent er nog niets van.

— Jij wel?

— Jou uitspraak deugt niet, zei Van Vliet, dat hoor ik den heelen tijd en dat hindert me ook. Je moet niet zeggen modder, maar mudder. Als je een beetje van Engelsch kende, zou je dat ook weten, zeg zelf Emmy, hoe is het?

— Mudder, mama, de o spreek je als u uit... zei Emmy verlegen.

— Nou mudder dan, zei mevrouw Van Vliet en begon de zin opnieuw te leeren.

Emmy zat aan het kleine Chineesche schrijftafeltje in de binnengalerij, en schreef een brief naar een vriendin in Holland.

Nu en dan zuchtte ze. Twee maal had ze al iets over Mr. Sweet willen schrijven, maar het ging nietl Wat moest ze van hem zeggen? Dat ze al zoo goed, als met hem verloofd was? Dat kon toch moeilijk, eenige weken geleden, had ze een brief geschreven over Ru, een blijden brief met veel lieve dingen over Ru er in, ze kon nu toch onmogelijk ineens op dezelfde wijze over John gaan schrijven. Ze had het wel eenige malen geprobeerd, maar telkens stuitte ze op het weinige, dat ze eigenlijk van hem wist. Ze kon zichzelf niet begrijpen, hoe het eigenlijk gekomen was.

Sluiten