Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Anders kwam er nooit iemand aan zijn tafeltje, kon hij daar met zijn familie alleen zitten, en nu waren er wel tien gekomen, de Posten het eerst, toen de meisjes de Wit, die deden net of ze alleen voor Emmy kwamen, maar het was natuurlijk voor Sweet, ze wilden ook zoo graag eens met een Engelschman dansen ... En toen de heele familie De Wit... en de makelaar Bols en de familie Hooiberg van den overkant.

Vier flesschen Feuf-Glikoo had hij laten aanrukken en Sweet had gezegd „ferie nijs", en had heelemaal niet met de andere dames gedanst, alleen met Emmy. Nou dat was toch wat anders, dan dat je daar met die Verkerk zat, met een Indo. Ze waren natuurlijk allemaal om Mr. Sweet gekomen, om aan de andere menschen, die er romdom zaten te toonen, dat ze Engelsche kennissen hadden en Engelsch konden praten. Of dat zoo erg was, nog twee weken en hij sprak het net zoo vloeiend als de anderen, het stond op het boekje!

En hij was met Sweet den tuin door gewandeld, had gevoeld hoe iedereen naar hem keek, en hem elkaar aanwees en als hij bij de tafel van een kennis passeerde, had hij lekker telkens „yes" in het Engelsch gezegd, dat ze konden hooren, dat hij het ook kon.

Sweet had nog koffie met een poesje geoffreerd, en toen hij weer een soupertje, een beetje lobster, hè, niet te veel, voor je ging slapen en een fleschje

Sluiten