Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het klonk zoo gek, dat een dame in Indië, je vroeg maar „juffrouw" te zeggen. Hij zei dan ook: — Dat is hier in Indië „mevrouw"... wij hebben hier geen juffrouwen.

— Soo, hebbe jullie hier geen juffrouwe ? Is dat hier mefrouw, nou ik ben der niks groos op hoor, Mefrbuw... met de kurkedille aan de wand! Nou, zij liever dan ik, laat ze maar mefrouwen... Ik liever juffrouw in Holland, dan mefrouw in Indië

Het gesprek stokte even, maar juffrouw van der Kooy kon toch niet nalaten zelf terug te komen op de bewering van Van Vliet, dat ze gelogen had

— Liegen zei je? Ik sou jou wel eens wille sien, as je in soo'n positie sat! Soo pas van de boot, je weet nog fan niks en dan seit soo'n jonge ineens tege je ... doe maar net of je Engelsche ben, dat finde se hier fijn... Ik seg, maar ik ken geen Engelsch! Da's niks seit-ie, dat kenne se hier ook niet...

— Wel goddomme, zei Van Vliet, zei-die dat? Zou je die vent niet. . .

Glunder keek juffrouw van der Kooy hem aan. — Ja, hoe komt hij erbij, hè ? Die jonge lóóg altijd al zoo! Ik vond juist uw uitspraak zoo goed!

Van Vliet keek even uit de hoogte, hij voelde dat het mensch hem er tusschen had, maar wilde het niet laten merken.

— Maar het blijft gemeen, ging juffrouw Van der Kooy door, een oud mensch er zoo in te laten loopen.

Sluiten