Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nu er geen vreemden waren, en hij met haar alleen was, hinderde zij hem minder, had hij lust met haar een boom op te zetten, en uitvoerig te vragen, hoe het nu wel in Amsterdam was. Of ze wel eens op de Bloemgracht kwam of ze het huis wist waar zijn moeder woonde. Maar op het zelfde oogenblik hoorde hij achter zich de stem van George, die tegen zijn vrouw zei:

— Het komt in orde Marie, het komt in orde.

Hij vloog overeind — Is het in orde George... wat zei hij?

— Niks, laten we daar nou niet over praten, ze kunnen direct hier komen, ik heb ze even alleen gelaten.., Hij heeft me eerst het heele verhaal * laten doen... en toen is hij ineei is in lachen uitgebarsten, en toen moest Emmy ook meelachen, hij heeft geen hard woord gezegd... Emmy alleen in zijn armen genomen en haar tranen weggekust.

— Dan is het in orde, zei Van Vliet, en hij drukte Georges handen, ik ben blij, zeg, dat jij je ermee bemoeid heb. Ik had het hem ook wel kunnen' zeggen, maar het lag toch meer in jou lijn, als oom, hè!

Goedig wenkte George af.

— Laten we er nou niet over praten, ze kunnen direct hier zijn, en dan maakt het zoo'n pijnlijken indruk, als we hier bij elkaar staan. Het

Sluiten