Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

brengt, om u te beletten het verhaal aan anderen te doen.

Een luide gil van juffrouw Van der Kooy was het antwoord. Met beide handen klampte zij zich vast aan de leuning van een stoel, werkte zich daarbovenop, hield angstvallig de rokken samen.

— O-jissis, weer soo'n kurkedil, so maartegede muur op ... gotogotogot wat een land, wat een land... kijk dat kreng nou toch es an!

Van Vliet lag stuiplachend in zijn krossi malas. Mevrouw stelde haar gerust. Een gewoon hagedisje, ... deed volstrekt geen kwaad.

— Maar se kenne onder je rokke kruipe, ogod, ik heb nog liever muize, dat binne lang sukke schrille beeste nie. O, gelukkig, daar gaat-ie, nee, je ken nooit wete!

Zij klom weer van den stoel omlaag, begon een verhaal van een geschiedenis, die zij met een muis in Amsterdam had gehad... maar Van Vliet drukte haar vriendelijk het karbiesje en de parasol in de handen...

— Laat u mevrouw Hooiberg nu niet al te lang wachten, misschien herinnert zij zich nu ook, wie u was... ze kon het op haar zenuwen krijgen, als ze u niet gauw te spreken krijgt.

— Kalm aan, zei George; mevrouw Van der Kooy mag ik u dan nog eens hartelijk danken voor uw tijdige tusschenkomst, ik wensch u een prettig verblijf in Indië en als u soms nog eens in Batavia komt, dan hopen we u hier te zien.

Sluiten