Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

I

TOEN ze binnenkwam, viel ze uitgeput op een stoel neer. „Waar kom jij vandaan?" vroeg ik. „Van Magda van Leuven," zei ze. „Ik had haar in jaren niet gezien. Nog eenmaal na ons kostschoolleven; dat was, toen ik op een doorreis naar het Noorden in Holland was. Met een briefkaartje heb ik haar toen doen weten, dat ik komen zou en wanneer, en nooit vergeet ik de verrassing van haar gezichtje, de straling van haar oogen waarmee ze me ontving. En in 't naar huis gaan, op de tilbury, die ze zelf mende, vertelde ze, dat ze verloofd was. Magda van Leuven was verloofd. En ze vertelde het, niet als 'n mededeeling. Als 'n jubel zong ze het uit: ze was verloofd! Ze vertelde, vertelde van wat ze nu verwachtte van 't leven, van hoe ze haar huis in zou richten en van wat ze 's winters hoopte te doen. Niet in Holland blijven, dat niet, weg, naar 't Zuiden, naar zon en naar zomer. Ze wilde buiten wonen, niet in de stad. Hij was architect-aannemer, dus konden ze wonen waar ze wilden. Onafgebroken sprak ze, als zei ze een droom uit tot zichzelf en ik weet nog, hoe ik wachtte, gespannen wachtte, dat ze zou vertellen van hem... maar 't was of hij niet bestond. Zelfs niet als middel tot 't bereiken van wat ze wilde, herdacht

Sluiten