Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik weet niet."

„O God, o God," zuchtte ze...

„Ik weet niet, maar we maken wel voor een groot deel zelf ons leven... en Magda..."

„Magda is een wrak — een tragisch stuk wanhoop," zei ze zacht. „Maar maakte zij dat nu zelf? Als ze hem gevolgd was... wat dan?"

De stilte viel weer tusschen ons als iets onoverkomelijks.

„Kom, laten we slapen gaan..."

Zonder een woord stond ze op en we gingen. Boven hoorde ik haar nog even... dan was alles stil in huis, in 't huis dat toch vol was van gedachten aan Magda.

En nu heb ik getracht Magda's Huwelijk en verder leven neer te leggen in een simpel verhaal van waarheid en dichting, 't Heeft niet de pretentie van een roman, veeleer is het een vertelling. Magda is lang dood en de vrouw, wie ze het kostschoolverhaal deed, stierf ongeveer een jaar geleden. In Holland kenden ze niemand. Twee schuchtere vrouwen waren ze geworden. Schuwend de wereld en het leven. Magda door haar te zware lijden en haar te volle leven. Mijn vertelster door haar te leege bestaan van liefdebehoevende, wier fatsoen haar geluk in den weg stond.

Sluiten