Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

feit en 't uit te zeggen... Hij zag in haar spontane openhartigheid niets dan brutaliteit, voelde niet wat ze leed door dat te moeten zeggen, te moeten bekennen. Voelde zéker niet, hoe in dat oogenblik 'n hef koozing of 'n woord van begrijpen haar aan hem gebonden zou hebben. En zoo zei hij, wat hij niet moest zeggen....: „Prachtig! Ga je gang! Geneer je vooral niet, hè?"

Ze schrikte even. Maar haar goede wil was zóó groot, dat ze nóg volhield, nóg uitleggen wou. Toen vertelde ze van dien andere, dien ze liefgehad had — maar hoe hij, Chris, dien ten slotte verdrongen had, maar hoe ze nu ook alles, alles van hem verwachtte. „Zie je, ik geloof, Chris, dat twee menschen, die een leven beginnen, tenminste hun bed voor zich nieuw moeten hebben, zonder souvenirs aan den slaap van anderen, aan de zorgen, aan de liefde van anderen."

„Bijgeloof! Malligheid!"

Ze voelde, hoe haar mond zeer deed in onbewust pijn-ver trekken —<, ze voelde een zwaar gewicht op zich drukken van somberen weemoed als om iets onoverwinbaars, maar nóg gaf ze het niet op.

„Dit ook natuurlijk, ook bijgeloof. Natuurüjk! Maar ook dat, Chris, waarachtig dat, dat ik gelukkig zou willen zijn, dat ik het waarachtig wil ~ mdar o, doe me dat dan ook niet aan — laat me

Sluiten