Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den tuin, zoo ver van den weg, dat geen geluid van buiten doordrong en haar kind niet anders kennen zou dan lieve stemmen van de gelukkige menschen öm haar, van vogels en dieren. Alles wat in- haar langzaam de illusie van geluk verstoord had, wilde ze ver houden van haar kind. Maar ze ■ wilde daarentegen, dat ze moed en eer als 't hoogste kermen zou —, geen eer van buitenaf, maar die waarvan Nietzsche zoo smalend zegt:

„Wenig versteht sich sonst das Weib auf Ehre."

En zoo zou haar kind groot worden en op haar lijken, doch alleen uiterlijk, want innerlijk wilde zij door de tijden heen probeeren op haar kind te lijken, dat zijn zou haar ideëele zelf, dat zij nooit had mogen bereiken.

Ze zou haar oude klassieken laten lezen en boeken over kunst en geen ding dat schoonheid was, mocht haar vreemd blijven. Nooit zou ze komen buiten de muren van den hof en ze zou vreemd blijven aan 't verlangen naar liefde en aan de kennis van geld.

En als 't een jongen was, wilde ze ook ver weg met hem, naar vrije, gezonde menschen, naar Tahiti, wie weet, waar moed en kracht alles is... Als ze over een jongen dacht, wist ze toch lang niet zoo zeker hoe het zijn zou; voelde ze iets als angst in zich. Een jongen? Ze dacht aan Chris... Ja, die zou wel een jongen willen. Waarom wilde ze het

Sluiten