Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hem nu eigenlijk niet zeggen? Chris zou zeker blij zijn, liever voor haar worden. Dat was het. Dat wilde ze niet. Ze wilde geen liefheid, die niet voor haar bestemd was. O zeker, ze leefden goeH samen, uitstekend zelfs, maar wat had het haar niet gekost? Eén voor één had ze al haar idealen op moeten geven. Van een intellectueel leven geen sprake. Vrienden wilde Chris niet ontvangen, artisten zeker niet. Lezen kon hij niet uitstaan. Als ze een boek in de hand nam, nam hij zijn hoed en ging weg. Had ze overdag eens wat goeds gelezen en wilde ze hem er wat van vertellen,—dan lachte hij schamper, praatte over een oud wijntje dat hij ergens gedronken had, over 'n grappige [ontmoeting van dien ouden snoeper zus of zoo, die toch waarachtig in 't Palace met een juffrouw was, je weet wel; of van een antiquiteit die hij opgescharreld had en waarvan 't genot voor hem niet was in de vondst, maar vooral in 't koopje dat hij weer gedaan had. 'n Jood er tusschen genomen ...! En dan kon hij lachen, lachen zonder ophouden, totdat 't in haar hoofd ging bonzen en ze van zenuwachtigheid mee lachen ging, 'n lach die pijn deed en vermoeide.

Alles had ze opgegeven. De vrienden van Chris met hun vrouwen, beste menschen, maar wat had ze er aan? Hun gepraat verveelde haar en 't was altijd met een gevoel van bevrijding, dat ze tegen half tien de kaarten haalde en in Godesnaam maar

Sluiten