Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

meespeelde. Vóór. haar huwelijk had ze nooit een kaart aangeraakt en ze speelde, zelfs nu nog, heel slecht. Ze kon maar geen belangstellen in dat gedoe en als Chris dan beweerde, dat niets zoo interessant is als n goede partij bridge, — dan had ze altijd weer moeite niet uit te vallen en hem toe te schreeuwen, wat zij interessant vond, wat zij van het leven verwacht had.

De strakke gezichten van de keurige kennissen, die haar toch al raar vonden, omdat ze verdacht weinig belangstelde in de schandaaltjes van 't provinciestadje en met veel te veel smaak gekleed was, hielden haar van woede-aanvallen terug.

Die gezichten konden haar zóó aankijken, dat het haar bang om 't hart werd, dat iets in haar verstijfde tot koude onverschilligheid voor 't heele leven en voor zichzelf.

In 't eerst had het haar wel vermaakt, de karakters van die menschen te zien „a travers la passion du jeu", zooals ze een oude dame in 'n Parijsch pension eens had hooren zeggen, maar later was ook daar niet veel aardigheid meer aan.

De doktersvrouw speelde altijd op dezelfde manier valsch. Altijd met dezelfde miezerige trucjes en de apotheker ergerde zich altijd met dezelfde uitroepen. Al die menschen, die in 't gewone leven al niet veel origineels hadden, werden bij 't spel automaten, die machinaal hun harts-

Sluiten