Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om niet naar de anderen te gaan. Zoo had ze dan drie avonden in de week vrij om aan zichzelf te denken en aan de toekomst. Want zeldzaam waren, de oogenblikken dat ze, geheel ontmoedigd, vreesde dat haar heele leven zijn zou als die acht maanden van haar huwelijk. Meestal zag ze zich in de toekomst alleen of met haar kind, maar vrij en weer vroolijk. O, ze kon het nu zichzelf wel bekennen, trouwen om geld was 't laatste wat een vrouw moest doen. Geld? Wat had ze er aan? Ja, als ze had kunnen reizen. O, héél alleen... Aan hef de, aan avonturen of intriges dacht ze niet meer. Als ze mooie concerten had kunnen hooren, musea zien — lezen of trekken van stad tot stad.

Maar nu was het zoo, nu wachtte ze haar baby. Nu kwam van reizen ook weer niets en als 't kindje er eenmaal was, dan.zeker niet. Maar nu had ze tenminste dat, dat ze zich losmaken kon uit haar gevangenis en dwalen kon in haar wondere land van droomen, die vrije avonden. Dan dacht ze aan haar eigen kindsheid, toen haar vader nog leefde. Hoe die met haar ging door veld en wei en duizend verhalen wist. Dan maakte ze door de macht van haar herinnering die geluksuren van vroeger, toen ze de sterke, warme hand van vader om de hare voelde, als een veilige beschutting die altijd zijn moest, tot een eeuwigheid. Dan riep ze uur voor uur dien tijd weer op, als een slaaf dien ze maar te

Sluiten