Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Lucas II, legde dan uiterlijk kalm den Bijbel weg. — Toen ze terug naar haar stoel ging, viel haar oog op haar werkmandje. — Als met een slag viel de troosteloosheid van haar. Met 'n sleutel opende ze het mandje en haalde er hemdjes en flanelletjes uit. Daar lachte ze tegen en streelde ze en bedacht, hoe ze staan zouden. M

O, zien wilde ze het, zien Tommy, riep ze,

„Tommy." De gedachte was in haar opgekomen, zooals vroeger bij haar de gedachte eens gekomen was een arm kind mee naar huis te nemen om haar in haar eigen bed te laten slapen—zóó, inééns, zonder bijgedachte ... zonder overweging. Ze wilde zien, hoe de kleertjes stonden; daar was niets dan Tommy—en het „Tommy, kom hier", was 'n voor haar natuurlijk gevolg.

Twee minuten later was Tommy aangekleed... Daar vloog de deur open. „Chris!" Schrok ze? Waarom? Ze wist er later niets meer van. Zeker niet, omdat zij vermoedde iets kwaads gedaan te hebben. Ze schrok, verder niets.

Chris bleef staan. „Wat moet dat? Ben je stapel geworden? Een hond aankleeden ... wie heeft ooit?'' Toen ging hem een ücht op en werd hij vuurrood van woede en vloekte: „G... wat ben je toch voor een mensch! Met de kleeren van je

Ze stond hem wezenloos aan te kijken. Hij rukte

Sluiten