Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

yeel thuis. Hij vertrouwde het nu niet erg meer. 't Kindje kon nu ieder oogenblik komen, had de dokter gezegd. En Chris was een man van plicht en eer. Daarom ging hij ook vanavond de zusters niet afhalen. Cato en Lize zouden komen voor de bevalling. Dat had Chris zoo gewild. Magda vond het heel naar. Ze stond tegenover de zusters als tegenover iederen vreemde — tegenover Cato nog met een kleinen wrok om die oude beddengeschiedenis, want al had ze de bedden gehouden, ze had Cato na de huwelijksreis toch even gezegd, hoeveel het haar gekost had, die goedbedoelde bedillerij. Tusschen Chris en haar was dat toen nóg eens een scène geweest — en Cato was zeer boos weggegaan.

En nu moesten die vreemden getuigen zijn van wat ze zoo graag alleen gehad had: haar moederpijn en moedergeluk. Zij voelde weer een wrok in haar opkomen om zooveel wanbegrip en ze moest naar dien man zien, die was de vader van haar kind en waarmee ze niets gemeen had.

Chris had waarschijnlijk denzelfden gedachtengang gevolgd. Opeens zei hij: „Magda, ik hoop, dat 't met Cato en jou goed zal gaan en je zult me ook zéér verplichten door je wat in te houden. Het zou voor mijn zusters een heele slag zijn, als ze merkten dat 't tusschen ons niet zoo erg gaat!" Daar was het weer. Geen verdriet om haar

Sluiten