Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

teleurstelling of de zijne, maar angst dat de zusters wat merken zouden. Ze leefden op een ander plan, hij en zij — wat deed ze hier? Ze zweeg, maar wond zich op om alle kleine dingen uit het verleden, die nu weer naar voren drongen en om dat nu weer, dat, en op dezen avond. Zelfs nu nog Stond hij naast zijn zusters. De illusietjes van de zusjes dienden gespaard. De zusters mochten geen deceptie hebben. Maar zij — en nu —. Ze voelde bewust dat gevaarlijke komen, meelij met zichzelf. Nóg stonden er tweewegen open. Uitvallen, zich ontlasten. Of zwijgen. En ze zweeg — en de wrok groeide en groeide ...

Om tien uur rolde van ver het rijtuig aan, bijna op het moment dat Magda voor 't eerst een snerpende pijn voelde. Een pijn, als werd ze van binnen vaneen gereten.

„Chris!" riep ze — maar op hetzelfde moment was de pijn weer weg en de huisschel ging over.

„Ja?" vroeg hij, opstaand om de zusters tegemoet te gaan, zonder om te zien.

„Ja."Een bittere glimlach en een: „O, niets, ga maar." Dat even alleen blijven was een opluchting. Omzichtig streelde ze haar schoot — het leefde toch, het leefde! In de gang hoorde ze de hooge, bedillerige stem van Cato en de zachtere, ietwat schorre stem van Lize, die een tuberculose-patiente was. — Ze luisterde niet. Ze luisterde naar dat an-

Sluiten