Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dere in haar, want soms verbeeldde ze zich, dat ze behalve dat zachte trappelen ook een geluidje gewaar werd. Ze wist wel dat het niet kón, maar als een kind wilde ze erin gelooven. Nu was er weer de stemming van straks, de hoogluchtige geluksstemming. — De anderen kwamen al.

De begroeting was koel maar correct.

„Entre soeurs on s'embrasse?" vroeg Cato, die geen gelegenheid voorbij het gaan om eraan te herinneren, dat ze in Luik op kostschool was geweest.

Dus werd er gezoend. Keurig, op de wangen, luchtige, vluchtige, ceremonieele kussen, die bijna vijandig leken. Men ging zitten. Het gesprek vlotte nogal. De zusters vertelden van thuis, van oude kennissen van Chris, van kleine familiebelangetjes in een erfenis van een pas gestorven nicht! Alles dingen, waar Magda buiten stond. Maar het hinderde haar niet. Door haar bleeke vingers, die rustten in haar schoot, had ze een nauw contact met haar kindje en iets van gelukzaligheid kwam in haar, iets als wanneer in berglandschap, na warmen zomerdag, de eerste blauwlichtende schaduw een deel van het landschap dekt, de andere helft warmer makend door het felle contrast. Zóó was het in haar. De schaduw was er, maar dat andere, dat andere. — Ze stond op om thee aan te bieden — ze wankelde, hield zich aan een stoel vast. — „Ga

Sluiten