Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weg! ga allen weg!" gilde ze. „Ga weg en haal de verpleegster."

Chris was opgestaan en ook dezusters. „Onzin," zei Cato, „wij zijn toch hier. Heb je pijn?"

„Neen," zei Magda, nu kalmer, „maar ga weg, ga weg!"

Chris werd nijdig: „Stel je niet aan! Je bent geen kind!"

„ t Kan me niet schelen, hoor je, ze moeten weg, ze moeten weg!" riep ze buiten zichzelf.

Lize ging al. Zei nog bij de deur: ,,'k Zal den dokter telefoneeren en 't meisje naar de verpleegster sturen." Magda zei niets, maar keek haar dankbaar aan.

Cato bleef. — Er was in dat oude meisje, dat uit angst voor haar fatsoen en om alle mogelijke andere overwegingen haar roeping als vrouw gemist had, iets van troostend genot in de pijn van die andere, van ééne die alles had gekregen, wat zij miste en die niet eens dankbaar ervoor was.

„ Kom,'' zei ze zuur-zoet en fleemend. „ Kom, wat is er? Je hebt nu geen pijn —, wat is er dan?"

Chris, op een afstand, stond zich te verbijten. Dat gekke schepsel! Wat wilde ze nu? Neen, waarachtig, hij kón daar niet tegen op.. .Was het soms niet gewoon dat een vrouw een kind kreeg?

„Gatoch weg,"smeekteMagda. „Ga weg, Cato, ga weg..."

Sluiten