Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Magda dacht even na: „Als 't een jongen is Odin, als 't een meisje is Valborg."

Chris haalde de schouders op: „Dat is het eerste wat ik ervan hoor. Maar dat is onzin..."

„ Natuur lijk,'* zei Cato, „alle eerstelingen heeten altijd Christine of Christiaan, dat is nu al tweehonderd jaar zoo in onze familie."

„Wat kan ons dat nu schelen?" vroeg Magda.

„Mij wel," zei Chris, „mij heel veel. Er is iets in traditie — wij willen daar dan ook niet mee breken, als je 't goed vindt."

„Neen,"vloog Magda op, „dat vind ik niet goed. 't Is ook mijn kind." Haar stem was hoog en schril en haar wangen gloeiden van opwinding.

„Ssssst, sst," deed Cato zoetsappig, „wat een toon jij tegen je man aanslaat."

Magda keek naar Chris, verwachtte bescherming ... Maar Chris, in de opmerking van zijn zuster speurend haar verwondering om zijn lankmoedigheid, zei: „Och, ik ben aan alles gewend."

„Lafaard," zei Magda, „lafaard..." De zuster, uit de nevenkamer, had alles gehoord. Zij kwam zachtjes binnen.

„Juffrouw,"zei ze tegen Cato, „zoudtunietliever weggaan? U windt het patientje noodeloos op."

„Ik?" vroeg Cato beleedigd. „Ik? Nu nóg mooier."

De zuster zei sussend: „Patiënten in deze om-

Sluiten